Στέλιος Βασιλειάδης
Editorial
Μεγάλα προβλήματα, μεγάλη …ακινησία!
Είναι χωρίς αμφιβολία, θέμα για το οποίο όλοι συμφωνούμε. Ολόγος για τη ζωή στην πόλη. Η δυσκολία διαβίωσης, ο περιορισμένος χώρος, οι κακές υπηρεσίες, το επισφαλές περιβάλλον, το δυσοίωνο μέλλον, αλλά και η περιορισμένη πρόνοια και φροντίδα για τη γενιά του 2040, που τώρα πάει ακόμα παιδικό σταθμό ή δημοτικό! .
Όταν όλα σου πάνε καλά, όταν είσαι από τους τυχερούς, όταν η υγεία σου
είναι σιδερένια, τα οικονομικά σου αξιοπρεπή, αντιμετωπίζεις τα προβλήματα
με στωικότητα και υπομονή! Αν όμως, τυχαίνει να έχεις ένα μη αντιστρεπτό πρόβλημα υγείας, επισφάλεια στην εργασία, ενοίκιο απαιτητικό, ελλιπή πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή τυχαίνει να είσαι πιο σκούρος και πιο φτωχός ή ξένος, τότε το πρόβλημα μεγεθύνεται και ο βίος γίνεται αβίωτος.Και εκεί, στο σημείο αυτό της ζωής, περιμένεις κάποια στήριξη, κάποια βοήθεια ή μια ανατροφοδότηση. Ποιοι μπορούν να προσφέρουν τη στήριξη αυτή;
Κυρίως, η οικογένεια, οι φίλοι, ομάδες στήριξης, ο δήμος, το κράτος. Και εντάξει για τη συνοχή της οικογένειας και τις αυθεντικές φιλικές σχέσεις δεν μπορεί να κανείς να δώσει οδηγίες χρήσης ή συμβουλές. Καθένας πορεύεται μονάχος! Όμως, υπάρχουν κάποιες ομάδες στήριξης! Αυθόρμητες κινήσεις πολιτών, που στόχο έχουν να κάνουν τον πόνο λιγότερο ανυπόφορο,να σε βοηθήσουν να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου, να αναπτύξεις τις δεξιότητές σου και να απολαύσεις, τρόπον τινά, τη ζωή! Αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν!
Αυτοί όμως που οφείλουν κάνουν όλα όσα επιβάλονται, για να διασφαλίσουν ένα ελάχιστο επίπεδο, κάτω από το οποίο δεν πρέπει καμιά ύπαρξη να βρίσκεται, είναι το κράτος και ο δήμος.
Τα του κράτους έχουν συζητηθεί πολύ, έχουν διαστρεβλωθεί επίσης πολύ και οι απαντήσεις και οι πρωτοβουλίες τους έχουν πάντα σαν γνώμονα τις επόμενες εκλογές. Κρίνοντας από τη διαχρονικότητα της μη λύσης των προβλημάτων – αν όχι της επιδείνωσής τους!- κανείς κρίνει ότι υπάρχει μεγάλη ακινησία! Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που έχει επικρατήσει στα περισσότερα κράτη του δυτικού κόσμου, είναι από μόνο του μια πληγή. Είσαι αδύναμος; Πρόβλημά σου! Ατομική ευθύνη! Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε “δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα!” (“and who is society? There is no such thing! There are individual men and women and …no government can do anything … and people look to themselves first”).
Υπάρχει όμως, και ένας φορέας τελευταίας καταφυγής. Όταν όλα παραμένουν ακίνητα, όταν όλα δυσκολεύουν, όταν το κράτος κοιμάται ή εναντιώνεται στο αυτονόητο, ο δήμος – η πλησιέστερη δομή προς τον πολίτη – ΟΦΕΙΛΕΙ να πράττει. Η μεγάλη ακινησία είναι πραγματικά αδικαιολόγητη! Αν δεν πράξει ο δήμος, η ελπίδα εξανεμίζεται!
Και τι να κάνει μια υποχρηματοδοτημένη τοπική αυτοδιοίκηση; Να διασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες εκπαίδευσης για όλους, άνετη και ανεμπόδιστη διεύλευση για κάθε κάτοικο της πόλης, στήριξη στους ευάλωτους και τις οικογένειες που δυσκολεύονται. Να αναλάβει πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του δημογραφικού, να έχει την πόλη καθαρή – σε όλες τις γειτονιές, όχι μόνο στο κέντρο, να αυξήσει τον συντελεστή πρασίνου, να πατάξει την αυθαιρεσία, να συνδράμει κάθε αθλητική δραστηριότητα, να επιμορφώσει τα παιδιά έναντι των πολλών κινδύνων που ελλοχεύουν, να διευκολύνει τη μικρή επιχειρηματικότητα, να κάνει έργα υποδομής και αρκετά ακόμα!
Η οικονομική κατάσταση είναι φρικτή, όμως δεν είναι όλα θέμα χρημάτων. Υπάρχουν τρόποι καλυτέρευσης της ζωής, για να συνεχίσουμε να αισθανόμαστε άνθρωποι και να μην παραμένουν τα όνειρά μας για μια ανθρώπινη πόλη και διαβίωση και αυτά ακίνητα!