Στέλιος Βασιλειάδης
Editorial
Λιβανίζοντας τον Γκοντό!
Τον προηγούμενο αιώνα ο νομπελίστας Ιρλανδός λογοτέχνης Σάμιουλ Μπέκετ (1906-1989) έγραψε ένα ανατρεπτικό θεατρικό έργο που παρουσιάζει ανάγλυφα την επιτομή της ανεκπλήρωτης αναμονής για ένα καλύτερο αύριο. Μια ανατομία της ψυχολογίας του απελπισμένου που αναμένει άσκοπα, αλλά ελπίζει, φαντάζεται, προσδοκά, παραπλανάται!
Στο μνημειώδες αυτό έργο του, «Περιμένοντας τον Γκοντό», που το έγραψε στα γαλλικά το 1949, ο χρόνος ρευστοποιείται και οι δύο κεντρικοί ήρωες είναι εγκλωβισμένοι στο ολοδικό τους αδιέξοδο της αναμονής. Σε αντίθεση με τα μέχρι τότε συνηθισμένα σενάρια, η ανατροπή δεν έρχεται ποτέ, η λύτρωση δεν κοντοζυγώνει, ο Γκοντό δεν έρχεται ποτέ (…spoiler για όσους δεν το έχουν διαβάσει ή δει) και οι ήρωες προσπαθούν να απομυζήσουν κάποια θετικά σημεία από την εμπειρία τους.
Πέρυσι στο Συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας αντί το θέμα να είναι η απίστευτη, άδικη, παράλογη και παράνομη οικονομική ασφυξία των δήμων, μονοπώλησε τις συζητήσεις και τις παρεμβάσεις η τοποθέτηση του Υπουργού Εσωτερικών. Στον χαιρετισμό του ανακοίνωσε ότι προτίθεται άμεσα να αλλάξει τον εκλογικό νόμο και τον Κώδικα Δήμων (το manual, δηλαδή, που περιγράφει αρμοδιότητες και διαδικασίες λειτουργίας των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης). Έτσι, από την έναρξη κιόλας του περσινού συνεδρίου, όλα τα σημαντικά θέματα έγιναν δευτερεύοντα. Όλοι μα όλοι, ανέμεναν τη διαβούλευση για τα καινούρια νομοθετήματα, που θα ερχόταν σύντομα, καθώς ο υπουργός είχε δημόσια δεσμευτεί ότι η συζήτηση θα λήξει τον Μάρτιο του 2025.
Πέρασε ένας χρόνος και την επόμενη εβδομάδα (6-9.11.25) είναι το επόμενο συνέδριο της ΚΕΔΕ. Ο χρόνος μας έχει ρευστοποιηθεί, αναμένουμε κάποιες καλύτερες μέρες. Αυτές, βέβαια, δεν ήρθαν την προηγούμενη χρονιά. Είχε υποσχεθεί τρεις επιπρόσθετες δόσεις ΚΑΠ (Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι είναι η πηγή χρηματοδότησης των δήμων από τον κρατικό προϋπολογισμό) και έδωσε …μισή! Από τα 8,5 δις που οφείλει η κεντρική κυβέρνηση να δίνει στους ΟΤΑ, με βάση τον νόμο και το Σύνταγμα, δίνει με πλαφόν μέχρι 3,8 δις.
Το ενεργειακό και μισθολογικό κόστος έχει εκτοξευτεί, αλλά οι πηγές εσόδων περιορίζονται. Νέες αρμοδιότητες προστίθενται, τέλη επιβάλλονται και η μιζέρια συνεχίζεται. Εξακολουθούμε να επιμένουμε και να αναμένουμε καλύτερες μέρες, όμως η επίπλαστη επικοινωνιακή καταιγίδα περί καλπάζουσας οικονομίας δεν συμπεριλαμβάνει τους ΟΤΑ. Βέβαια, δεν συμπεριλαμβάνει και την παιδεία, την υγεία ή την πολιτική προστασία.
Η επωδός των κεφαλαίων του έργου του Μπέκετ είναι «…Ο Γκοντό δεν θα έρθει σήμερα, αλλά σίγουρα θα έρθει αύριο!»
Οι συνδικαλιστικοί φορείς των δήμων (ΚΕΔΕ, ΠΕΔΑ) πρέπει, επιτέλους, να αφήσουν την κομματική τους ταυτότητα και να κάνουν τη δουλειά για την οποία η αυτοδιοικητική κοινότητα τους εξέλεξε. Να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν, να πιέσουν, να κινητοποιήσουν! Γιατί με …λιβανιστήρια δεν ξορκίζεται το κακό!