Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές
Λογοτέχνης, Φωτογράφος, http://dimitrisfileles.blogspot.com/
Πολλά χρόνια πριν, συμμετέχοντας στον διαγωνισμό «Φωτογράφος Άγριας Φύσης», δημοσίευσα μια φωτογραφία που απεικόνιζε μια λευκή τίγρη, γεννημένη σε αιχμαλωσία, φιλοξενούμενη στο Αττικό Πάρκο των Σπάτων. Η κριτική των φίλων που με τίμησαν με τις ψήφους τους επικεντρώθηκε σε μια συγκεκριμένη λεπτομέρεια: στο βλέμμα του άτυχου ζώου που ποτέ δεν έτυχε (και ούτε πρόκειται να του συμβεί) να ζήσει ελεύθερο στο φυσικό του περιβάλλον. Όσο καλές και αν είναι οι συνθήκες διαβίωσής του μέσα στο ζωολογικό πάρκο, δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να συγκριθούν ή να υποκαταστήσουν τη ζωή στην άγρια φύση, τα ένστικτα και τα αντανακλαστικά που θα μπορούσε αυτό το πλάσμα να αναπτύξει, με την ελευθερία που θα ένιωθε στον φυσικό του χώρο.
Δυστυχώς, όμως, ομηρία σε διάφορες μορφές βιώνουν καθημερινά πολλοί συνάνθρωποι μας που είτε μένουν αβοήθητοι και απροστάτευτοι είτε γεύονται την αδιαφορία μας. Ιδιαίτερα συναισθήματα γεννά αυτή η απαράδεκτη και απάνθρωπη κατάσταση όταν αναφερόμαστε σε μικρά παιδιά που δεν ζουν κάπου μακριά αλλά δίπλα μας.
Δεν χρειάζεται πολύς κόπος για να δούμε τι συμβαίνει. Αρκεί μια διαδρομή με το αυτοκίνητο στις κεντρικές οδικές αρτηρίες ή ένας περίπατος στο κέντρο της Αθήνας για να συναντήσουμε όλα αυτά τα παιδιά που εκπαιδεύονται με ποικίλους τρόπους στην επαιτεία. Παιδιά που από τη βρεφική τους ακόμη ηλικία γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από τους επιτήδειους, εκτεθειμένα σε κάθε λογής κίνδυνο, αρκεί να φέρουν το επιθυμητό μεροκάματο του τρόμου.
Παιδιά που επιβάλλεται να περνούν το πρωινό τους στο σχολείο, να γεύονται το ζεστό σπιτικό φαγητό και τη θαλπωρή της οικογένειας, να έχουν μερίδιο στη χαρά και στο παιχνίδι, βρίσκονται από το πρωί ως το βράδυ στους δρόμους. Άλλοτε καθαρίζοντας τζάμια αυτοκινήτων, άλλοτε πουλώντας δήθεν χαρτομάντιλα, αναπτήρες, μπρελόκ, άλλοτε παίζοντας μπαγλαμαδάκι ή ακορντεόν, προσπαθώντας να συγκεντρώσουν το προκαθορισμένο μεροκάματο. Κι όταν δεν τα καταφέρουν μ’ αυτά, η δεύτερη επιλογή τους είναι να ζητήσουν μερικά ψιλά. Γιατί δεν πρόκειται να τους επιτραπεί να σταματήσουν να δουλεύουν σκληρά αν δε μαζέψουν το απαιτούμενο μεροκάματο. Παιδιά πεινασμένα που όταν όλες τους οι μέθοδοι αποτύχουν, τότε φροντίζουν τουλάχιστον να γεμίσουν το άδειο τους στομάχι ζητώντας ένα σουβλάκι ή έστω μια μπουκιά από το πιάτο σου.
Κι όλα αυτά υπό το άγρυπνο, πλην αλλήθωρο, βλέμμα των οργάνων της τάξης που απαξιούν να ασχοληθούν με την πληθώρα των αυτόφωρων αδικημάτων σε βάρος αυτών των δύστυχων πλασμάτων που ξετυλίγονται καθημερινά μπροστά στα αδιάφορα (;) μάτια τους. Και επειδή δεν μπορώ να πιστέψω πως είναι αδιάφοροι (και πράγματι δεν είναι ως άνθρωποι), είναι απλά παγιδευμένοι μέσα στο κρατικό ένδυμά τους. Και είναι ακόμη χειρότερο να υποψιαζόμαστε πως τέτοια εντολή έχουν λάβει από τους ανωτέρους τους.
Επειδή σε μια χώρα και μια κοινωνία με συνείδηση ξεχειλωμένης γόβας, όλες οι παρανομίες, οι αδικίες, οι ανισότητες –μικρές και μεγάλες– μπορούν να συνυπάρχουν και να προσφέρουν άλλοθι εκατέρωθεν.
Επειδή πρέπει να υπάρχουν και οι ανελέητοι φιλάνθρωποι, αυτοδιαφημιζόμενοι και αυτοπροβαλλόμενοι, ώστε να απολαμβάνουν φορολογικών εκπτώσεων και να χαίρουν της εκάστοτε κυβερνητικής και γενικότερης εκτίμησης.
Επειδή το μεγαλύτερο επίτευγμα όσων εφαρμόζουν την από αρχαιοτάτων χρόνων πετυχημένη πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», είναι η αποσάθρωση της κοινωνικής συνείδησης και η εκτροφή του άκρατου φιλοτομαρισμού.
Επειδή η κοινωνική πρόνοια έχει κόστος υλικό αλλά κυρίως και πρωτίστως απαιτεί απόθεμα ψυχικό.
Αντισταθείτε πριν τα ρολόγια της καρδιάς χτυπήσουν μεσάνυχτα!
