(Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στην Αυγή της Κυριακής, 18/01/2026)
“Απέναντι στην απειλή του τραμπισμού, απέναντι στο ιμπεριαλιστικό δόγμα του, η επιλογή είναι μία. Ανυποχώρητος αγώνας για Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Δικαιώματα και Ελευθερίες των πολλών. Συμμαχίες, μέτωπα και γέφυρες από τα κάτω, στις κοινωνίες, μεταξύ των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων παντού. Σε εθνικό και διεθνές επίπεδο”. Αυτό παρατηρεί μεταξύ άλλων η Ρένα Δούρου, Βουλεύτρια Δυτικής Αθήνας και Τομεάρχισσα Εξωτερικών της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., στη συνέντευξή της στην δημοσιογράφο Κατερίνα Μπρέγιαννη στην Αυγή της Κυριακής .
Η ίδια υπογραμμίζει την ανάγκη να μπει τέλος στην σημερινή, επικίνδυνη για τη χώρα σε όλα επίπεδα, δεξιά κυβέρνηση, μέσα από την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων. “Άραγε τα επιτελεία των προοδευτικών κομμάτων που το 2023 έκλεισαν την πόρτα της απλής αναλογικής στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., ανοίγοντας την πόρτα στη 2η θητεία Μητσοτάκη, έχουν πάρει το μάθημά τους;” αναρωτιέται χαρακτηριστικά. Εξηγώντας ότι “είναι βαθιά νυχτωμένοι αν πιστεύουν ότι η νοικοκυρά στο Αιγάλεω που μετρά και το τελευταίο ευρώ στο σούπερ μάρκετ ή ο εργαζόμενος που ο μισθός του τελειώνει στα μέσα του μήνα, ενδιαφέρονται για το πολιτικό μέλλον του ενός ή του άλλου ή για τα παζάρια των βουλευτών που αντιμετωπίζουν την έδρα τους όχι ως
ευθύνη έναντι των πολιτών αλλά ως αντικείμενο πλειστηριασμού”.
Στηλιτεύοντας τέλος την αποδοχή της συμφωνίας Mercosur από την κυβέρνηση, παρατηρεί ότι “έδωσε έτσι το πράσινο φως, σε επίπεδο Συμβουλίου των Μόνιμων Αντιπροσώπων της ΕΕ, σε μια συμφωνία που πλήττει τη δημόσια υγεία, το περιβάλλον, τη βιοποικιλότητα, τα δικαιώματα των εργαζομένων, προς όφελος των πολυεθνικών και των μεγάλων εμπορικών συμφερόντων”.
Οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης δείχνουν ότι έχουν ξεχάσει τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Επιλέγουν τη σύμπλευση και τον κατευνασμό του Τραμπ. Επιλέγουν να γίνουν δορυφόροι του τραμπισμού. Επιβεβαιώνουν ότι η ηγεσία της ΕΕ και κυβερνήσεις χωρών όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, κα, την θέλουν υποτελή εταίρο της Ουάσινγκτον και ήσσονος σημασίας παράγοντα. Μια κουκκίδα δηλαδή στο διεθνές πολυπολικό σκηνικό.
Ο κ. Μητσοτάκης υποβιβάζει το διεθνές δίκαιο σε είδος ανθυπολεπτομέρειας που δεν είναι καν της παρούσης, επιλέγοντας συνειδητά να θυσιάσει το πάγιο δόγμα της ελληνικής διπλωματίας για να γίνει αρεστός στον πλανητάρχη. Η δήλωσή του δεν
ήταν γκάφα. Εντάσσεται στην ευρύτερη προσπάθεια της δεξιάς κυβέρνησης να απαξιώσει θεσμούς όπως το ΔΠΔ ή το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αποδυναμώνοντας τη θέση της Ελλάδας απέναντι σε μια αναθεωρητική δύναμη όπως είναι η Τουρκία.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ τα πράγματα είναι καθαρά. Δηλώνει παρών στον διάλογο για την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων καταθέτοντας την θετική κυβερνητική του εμπειρία και τις κομβικές προτάσεις νόμου ως Αντιπολίτευση, αναγνωρίζοντας την
ανάγκη ενότητας για κοινωνική προωθητική δυναμική για αλλαγή και ελπίδα.
