Γράφει ο Νίκος Φίλιππας*
Η δημιουργία σχολικού λαχανόκηπου, είναι μια συνηθισμένη πρακτική σε παγκόσμιο επίπεδο…..
Ακόμα και στη δική μας χώρα, πολίτες που υπήρξαμε μαθητές πριν 50 χρόνια, είναι μια θετική μνήμη που μας συνοδεύει.
Στη δημιουργία του κήπου, συμμετέχουν και συνεργάζονται, μαθητές, εκπαιδευτικοί, αλλά και πολίτες της ευρύτερης κοινότητας.
Είναι μια διαδικασία απόκτησης δεξιοτήτων, συναισθηματικής ωρίμανσης, μέσω της υπομονής και της επιμονής,, αίσθημα ευθύνης και συνεργασίας, αγάπη για το περιβάλλον.
Καθόλου αμελητέα επίσης δεν είναι η επίδραση, στις καλές διατροφικές συνήθειες, καθώς και στην κατανόηση των καλών καλλιεργητικών πρακτικών, για παραγωγή τροφίμων με βιολογικό τρόπο.
Ο σχολικός λαχανόκηπος είναι συμβατός με κάθε ηλικία και εφόσον στη δημιουργία του συμμετέχει όλη η κοινότητα, δημιουργούνται προϋποθέσεις, διαγενεακής επικοινωνίας και συνεργασίας.
Θα λέγαμε με σιγουριά, ο σχολικός λαχανόκηπος, είναι ένας άριστος παιδαγωγικός χώρος, εναλλακτικός, της σχολικής αίθουσας….
Η δραστηριότητα, αυτή θα μπορούσε να συνοδεύεται, με σχολική τράπεζα παραδοσιακών σπόρων, όπως και με παραγωγή και διάθεση μελισσομικών φυτών, για υποστήριξη της μελισσοκομίας.
Θα μπορούσε, επίσης, μέρος της παραγωγής, να διατεθεί, σε οικονομικά αδύναμους, ως συμβολική δράση κοινωνικής αλληλεγγύης.
Δεν είναι μια εκζητημένη ουτοπία, υπάρχουν, δεκάδες παραδείγματα και στη χώρα μας και σε παγκόσμιο επίπεδο…
Αν η τοπική αυτοδιοίκηση θελήσει να στηρίξει με οικονομικούς πόρους τα σχολεία σε αυτή την κατεύθυνση, οι δάσκαλοι κάθε βαθμίδας, θα έχουν ακόμα, ένα ευχάριστο εκπαιδευτικό εργαλείο στα χέρια τους…..
*Φαρμακοποιός
