Γράφει ο Θοδωρής Κατσωνόπουλος, αιρετός εκπρόσωπος των εκπαιδευτικών στο ΚΥΣΔΕ

Στήλη Π ο λ ι τ ι κ @ (φύλλο 477 εφημερίδας ΑΙΓΑΛΕΩ)

Γιατί στηρίζω την ΕΛ.Α.Σ. και τον Αλέξη Τσίπρα

Του Θοδωρή Κατσωνόπουλου

Αιρετού μέλους ΚΥΣΔΕ

Η ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) συνιστά μια σημαντική πολιτική εξέλιξη για τον προοδευτικό χώρο και για όλους όσοι αρνούνται να αποδεχθούν ως μονόδρομο τη σημερινή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Σε μια περίοδο κατά την οποία η απογοήτευση, η ανασφάλεια και η αίσθηση αδιεξόδου κυριαρχούν σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, η ανάγκη για μια νέα προοδευτική πρόταση καθίσταται περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Για τον λόγο αυτό αποφάσισα να συνυπογράψω την ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛ.Α.Σ., μαζί με ανθρώπους της εργασίας, της επιστήμης, της αυτοδιοίκησης, του πολιτισμού και των κοινωνικών κινημάτων. Όχι επειδή πιστεύω σε εύκολες λύσεις ή σε πολιτικά θαύματα, αλλά επειδή θεωρώ ότι η χώρα χρειάζεται επειγόντως μια νέα συλλογική προσπάθεια που θα δώσει ξανά προοπτική στους πολλούς και όχι στους λίγους.

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια πολυδιάστατη κρίση. Η ακρίβεια διαβρώνει καθημερινά το εισόδημα των εργαζομένων, το στεγαστικό πρόβλημα αποκλείει χιλιάδες νέους ανθρώπους από την προοπτική μιας αξιοπρεπούς ζωής, οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και η πρόσβαση σε βασικά δημόσια αγαθά γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Παράλληλα, η κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς βαθαίνει, καθώς οι πολίτες αισθάνονται ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς τη συμμετοχή τους και συχνά εις βάρος των αναγκών τους.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας φυσικής νομοτέλειας. Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που μεταφέρουν πόρους, ευκαιρίες και δικαιώματα από τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία προς ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Είναι η πολιτική που αντιμετωπίζει την εργασία ως κόστος, τη δημόσια περιουσία ως εμπόδιο και τα κοινωνικά δικαιώματα ως δημοσιονομικό βάρος.

Ως εκπαιδευτικός και συνδικαλιστής βιώνω καθημερινά τις συνέπειες αυτής της πραγματικότητας στον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης. Το δημόσιο σχολείο εξακολουθεί ν

α λειτουργεί με σοβαρές ελλείψεις προσωπικού, ανεπαρκείς υποδομές και σημαντικά κενά σε όλες τις ειδικότητες. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ανταποκριθούν σε αυξανόμενες απαιτήσεις, σε ένα περιβάλλον διαρκών μεταβολών, χωρίς την αντίστοιχη οικονομική και θεσμική στήριξη.

Οι μισθολογικές απώλειες της τελευταίας δεκαπενταετίας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ακάλυπτες. Οι αυξήσεις – ψίχουλα των 20-25€ που ανακοινώνονται κατά καιρούς δεν μπορούν να αντισταθμίσουν το κόστος ζωής, τις αυξήσεις στα ενοίκια, στην ενέργεια και στα βασικά αγαθά. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί, ιδιαίτερα οι νεότεροι και οι αναπληρωτές, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης, ενώ καλούνται ταυτόχρονα να στηρίξουν με επαγγελματισμό και ευθύνη τη δημόσια εκπαίδευση.

Την ίδια στιγμή, η υπερβολική γραφειοκρατία, οι συνεχείς αξιολογικές διαδικασίες, οι αλλεπάλληλες πλατφόρμες και η λογική της διοικητικής συμμόρφωσης απομακρύνουν τον εκπαιδευτικό από τον ουσιαστικό παιδαγωγικό του ρόλο. Αντί να ενισχύεται η εκπαιδευτική διαδικασία, δημιουργείται συχνά ένα περιβάλλον πίεσης και ανασφάλειας, στο οποίο ο εκπαιδευτικός αισθάνεται περισσότερο ελεγχόμενος παρά υποστηριζόμενος.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και η κατάσταση στην Ειδική Αγωγή. Παρά τις σημαντικές προσπάθειες που καταβάλλονται από τους εκπαιδευτικούς, οι ανάγκες χιλιάδων μαθητών εξακολουθούν να μην καλύπτονται πλήρως. Η Παράλληλη Στήριξη, οι δομές υποστήριξης και οι εξειδικευμένες υπηρεσίες απαιτούν ουσιαστική ενίσχυση και μόνιμο σχεδιασμό. Η εκπαίδευση οφείλει να είναι συμπεριληπτική και ισότιμη για όλα τα παιδιά.

Ταυτόχρονα, οι συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολικών μονάδων, που παρουσιάζονται ως αναγκαία προσαρμογή στο δημογραφικό πρόβλημα, οδηγούν συχνά στη δημιουργία υπεράριθμων τμημάτων. Η εξέλιξη αυτή δεν επιβαρύνει μόνο την εκπαιδευτική διαδικασία και δεν περιορίζει μόνο τη δυνατότητα ουσιαστικής παιδαγωγικής υποστήριξης και εξατομικευμένης παρέμβασης προς τους μαθητές. Δημιουργεί και σοβαρά ζητήματα ασφάλειας, καθώς σε πολλές περιπτώσεις παραβιάζονται βασικές προδιαγραφές ασφάλειας που προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία. Η λογική της αριθμητικής διαχείρισης του μαθητικού πληθυσμού, αλλά και των εκπαιδευτικών, δεν μπορεί να υπερισχύει της ποιότητας της εκπαίδευσης, της ασφάλειας των παιδιών και των εργασιακών συνθηκών των εκπαιδευτικών. Η δημόσια παιδεία χρειάζεται επενδύσεις, μόνιμους διορισμούς, σύγχρονες υποδομές και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που τη στηρίζουν καθημερινά. 

Παράλληλα, παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια μια σταδιακή μετατόπιση προς ένα μοντέλο εκπαίδευσης πολλών ταχυτήτων. Η ενίσχυση επιλεκτικών δομών και η αυξανόμενη παρουσία ιδιωτικών συμφερόντων στην εκπαιδευτική διαδικασία δημιουργούν εύλογους προβληματισμούς για το μέλλον του δημόσιου σχολείου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα Ωνάσεια Σχολεία, τα οποία ενισχύουν μια λογική επιλεκτικότητας και διαφοροποίησης, αντί της ισότιμης πρόσβασης όλων των παιδιών σε ποιοτική εκπαίδευση. Η παιδεία δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους αγοράς ούτε να μετατρέπεται σε πεδίο διαχωρισμών και ανισοτήτων.

Η δική μας αντίληψη είναι σαφής, θέλουμε ένα ισχυρό δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από κοινωνική προέλευση, οικονομική δυνατότητα ή τόπο κατοικίας. Η παιδεία αποτελεί θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και βασικό πυλώνα της δημοκρατίας. 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη φιλοδοξεί να εκφράσει μια ευρεία κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που αναζητά μια διαφορετική πορεία για τη χώρα. Μια προοδευτική πρόταση που συνδέει τη δημοκρατία με την κοινωνική δικαιοσύνη, την ανάπτυξη με την αναδιανομή του πλούτου, την τεχνολογική πρόοδο με την προστασία των δικαιωμάτων και την οικολογική μετάβαση με την κοινωνική συνοχή.

Δεν θεωρώ ότι η ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα αρκεί από μόνη της για να αλλάξει τα πράγματα. Πιστεύω όμως ότι μπορεί να δημιουργήσει ξανά ελπίδα, να δώσει πολιτική έκφραση σε κοινωνικές ανάγκες που σήμερα παραμένουν χωρίς εκπροσώπηση και να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.

Η χώρα έχει ανάγκη από μια νέα προοδευτική κατεύθυνση που θα υπερασπιστεί τη δημόσια παιδεία, την εργασία, το κοινωνικό κράτος, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη. Η αλλαγή που έχει ανάγκη η κοινωνία δεν θα προκύψει αυτόματα. Θα προκύψει μέσα από τη συμμετοχή, τη συλλογική δράση, τους κοινωνικούς αγώνες και τη συστράτευση όσων εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η πολιτική μπορεί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. 

Αυτή είναι η επιλογή μου. Γι’ αυτό υπογράφω την Ιδρυτική Διακήρυξη της ΕΛ.Α.Σ., γι΄αυτό στηρίζω τον Αλέξη Τσίπρα.