Editorial στο φύλλο 480 της εφημερίδας ΑΙΓΑΛΕΩ
Γράφει ο Στέλιος Βασιλειάδης
Το ύστατο αντίο στον Θοδωρή
Οταν κάνεις φίλους, φίλους αγαπημένους, αδελφικούς,με σχέσεις που συνδέονται με εκτίμηση, σεβασμό,αγάπη και έγνοια, τότε το μόνο βέβαιο είναι ότι όταν κάποτε έρθει το – αναπόφευκτο – βιολογικό τέλος, ένας από τους δύο θα κλάψει. Το φευγιό είναι μονόδρομος. Με τα αγαπημένα πρόσωπα πάντα θεωρείς ότι αυτό θα συμβεί στο πολύ πολύ μακρινό μέλλον και ελπίζεις ότι φεύγοντας πρώτος δεν θα είσαι αυτός που θα κλάψει. Δυστυχώς, όμως, ο φίλος μου ο Θοδωρής Κατσωνόπουλος, ο Θοδωρής μας,μάς την έκανε! Όλοι ξέρουμε ότι η ζωή είναι μικρή, σύντομη, ανεπανάληπτη. Η δική του όμως ήταν πιο σύντομη από όσο του αναλογούσε,
στα 51 του!
Συνηθίζεται όταν φεύγει κάποιος και ειδικά τόσο νέος, να πλέκεται το εγκώμιό του. Στην περίπτωση του Θοδωρή όμως κάθε λέξη που αναφέρεται παρακάτω ισχύει 100%.
Ο Θοδωρής ήταν πρόσωπο πραγματικά μοναδικό. Τι να πρωτοθαυμάσεις; Ενσυναίσθηση, ακεραιότητα, συνέπεια, εργατικότητα,μαχητικότητα, αποτελεσματικότητα, ταπεινοφροσύνη, αισιοδοξία,καθαρό μυαλό, όραμα, ανεξάντλητη όρεξη για δράση, ανιδιοτέλεια, εμπεριστατωμένη πολιτική θέση, αγώνας, συναδελφικότητα!
Ειδικά για το τελευταίο δούλεψε ακάματα για κάθε ένα και κάθε μία συνάδελφό του. Αφιέρωνε ώρες να ενημερώνει συναδέλφους του που δεν τους γνώριζε προσωπικά, προκειμένου να επιλύσουν ατομικά εργασιακά προβλήματα. Αγώνας για το δημόσιο σχολείο.Ο πιο έντιμος συνδικαλιστής! Στρατηγός και στρατιώτης ταυτόχρονα! Οι συνάδελφοί του και οι συναδέλφισσές του έχασαν ένα στήριγμα, έναν μαχητή που είχε το θάρρος της γνώμης του και πάλευε ανιδιοτελώς και χωρίς εκπτώσεις, για τα δίκαια αιτήματα. Έφυγε και άφησε ένα κενό, τουλάχιστον, όμως, έδειξε στους επόμενους πώς θα πρέπει να είναι και να λειτουργεί ένας αιρετός.Έβαλε τον πήχη πολύ ψηλά, έγινε όμως το υπόδειγμα.
Το ίδιο έκανε και στον πολιτικό στίβο. Ήταν Γενικός Γραμματέας της δημοτικής παράταξης Ανάπλαση Αιγάλεω, κρατώντας ζωντανή την επικοινωνία, αλλά και με νέες ιδέες, προτάσεις και δράσεις. Πάντα παρών! Το Αιγάλεω και όχι μόνο η παράταξή,
πραγματικά έχασε ένα πολύ ισχυρό συντελεστή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, από αυτούς που πάνε τη ζωή μπροστά. Που ως μοναδικό στόχο έχουν το δίκαιο και την ευημερία όλων.
Με το θάρρος της γνώμης του και με δημοσιευμένη αιτιολόγηση των κινήσεών του κριτίκαρε, πρότεινε και εντάχθηκε ή αποχώρησε από πολιτικούς σχηματισμούς. Πάντα απολύτως ανιδιοτελώς. Πάντα ξεκάθαρα και διαφανώς. Πάντα με επίκεντρο τονάνθρωπο. Χωρίς τις μικροκομματικές ασθένειες, του παραγοντισμού, της μισαλλοδοξίας και της απόλυτης αλήθειας.
