Γράφει ο Θοδωρής Κατσωνόπουλος
Αιρετός εκπρόσωπος των εκπαιδευτικών στο Κεντρικό Υπηρεσιακό
Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Όσα εκτυλίσσονται γύρω από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη λειτουργία της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής αποτελούν τη συμπύκνωση μιας βαθιάς πολιτικής και ηθικής κρίσης, που διαπερνά τον ίδιο τον πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη σκάνδαλο κακοδιαχείρισης, αλλά για ένα αποκαλυπτικό παράθυρο στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η εξουσία τη λογοδοσία, τους θεσμούς και το δημόσιο χρήμα.
Οι αποκαλύψεις για παράνομες επιδοτήσεις, δίκτυα ημετέρων, πιέσεις, εκφοβισμούς και υπόγειες συναλλαγές με φόντο ευρωπαϊκά κονδύλια δισεκατομμυρίων έχουν προκαλέσει εύλογη κοινωνική αγανάκτηση. Κι όμως, αντί η Βουλή να λειτουργήσει ως χώρος ουσιαστικής διερεύνησης και κάθαρσης, η Εξεταστική Επιτροπή μετατράπηκε σε σκηνή τραγικοκωμικού θεάτρου, όπου η αλήθεια παίζει τον ρόλο του κομπάρσου.
Πρωταγωνιστές, πρόσωπα που έγιναν γνωστά στο πανελλήνιο – και viral – χάρη στα «δεν θυμάμαι», «δεν γνωρίζω», «ασκώ το δικαίωμα της σιωπής»!!! Ο «Χασάπης», ο «Φραπέ» ή… «Τζιτζής», η συντονίστρια κοινοτικών πόρων της ΝΔ Σεμερτζίδου, ο σύντροφός της Μαγειρίας με τη γενναιόδωρη μάνα!!! Μια ξεδιάντροπη ομάδα από «γαλάζια παιδιά» ενός καλοκουρδισμένου μηχανισμού εξουσίας παρελαύνει στην Εξεταστική, όχι για να φωτίσει την υπόθεση, αλλά για να τη θάψει κάτω από αμνησία, υπεκφυγές και επιλεκτικές σιωπές. Ένα δικαίωμα απολύτως θεμιτό σε ατομικό επίπεδο μετατρέπεται έτσι σε συλλογική πολιτική στρατηγική συγκάλυψης.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν οι καταγγελίες για πιέσεις, απειλές και χρηματισμούς, ακόμη και για απόπειρες εξουδετέρωσης ελεγκτικών μηχανισμών. Οι αναφορές σε εξωθεσμικές παρεμβάσεις και «διευθετήσεις» παραπέμπουν περισσότερο σε μαφιόζικες πρακτικές και οργανωμένο έγκλημα, παρά σε λειτουργία κράτους δικαίου. Όταν τέτοιες καταγγελίες δεν αντιμετωπίζονται με πλήρη διαφάνεια αλλά με θεσμικό κουκούλωμα, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς διοικητικό ή νομικό, είναι βαθύτατα πολιτικό.
Η εικόνα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι αποκαρδιωτική. Ευρωπαϊκά χρήματα που προορίζονται για την ενίσχυση της αγροτικής παραγωγής καταλήγουν σε δίκτυα εξουσίας, την ώρα που οι πραγματικοί αγρότες παλεύουν για την επιβίωσή τους. Θεσμοί που όφειλαν να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον εργαλειοποιούνται για την αυτοπροστασία της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά ούτε για «αστοχίες». Πρόκειται για συμπτώματα ενός τρόπου διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει το κράτος ως λάφυρο και τη λογοδοσία ως απειλή. Όσο η απάντηση στα σκάνδαλα είναι η σιωπή, η υποβάθμιση και η συγκάλυψη, τόσο θα βαθαίνει το χάσμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και την πολιτική.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο αυτό το καθεστώς ατιμωρησίας. Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με «δεν θυμάμαι», «δεν ξέρω» και ένοχες σιωπές. Απαιτεί φως, ευθύνη και κάθαρση. Και αυτά δεν μπορούν να προκύψουν από εκείνους που έχουν κάθε λόγο να τα αποφύγουν.
Γι’ αυτό και η ανάγκη πολιτικής αλλαγής είναι όρος δημοκρατικής επιβίωσης. Για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, να θωρακιστούν οι θεσμοί και να πάψει η διαφθορά να αντιμετωπίζεται ως κανονικότητα. Για να ξαναπάρει η πολιτική το νόημα που της αξίζει: την υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος και όχι την κάλυψη των ισχυρών.
(Από το υπ. αριθμ 465 φύλλο της εφημερίδας, στήλη Πολιτικ@)
