Η ελληνική μουσική θρηνεί την απώλεια του Λάκη Χαλκιά, ενός από τους σημαντικότερους ερμηνευτές της δημοτικής, λαϊκής και έντεχνης μουσικής παράδοσης. Με μια πορεία που ξεπέρασε τις έξι δεκαετίες, ο σπουδαίος καλλιτέχνης άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στον ελληνικό πολιτισμό, υπηρετώντας με συνέπεια το ελληνικό τραγούδι και την παράδοση.
Γεννημένος το 1943 στα Ιωάννινα, ο Λάκης Χαλκιάς μεγάλωσε μέσα σε μία από τις ιστορικότερες μουσικές οικογένειες της χώρας. Ήταν γιος του κορυφαίου δεξιοτέχνη του κλαρίνου Τάσου Χαλκιά και μέλος της θρυλικής μουσικής δυναστείας των Χαλκιάδων, που για περισσότερα από 170 χρόνια σφράγισε την ελληνική παραδοσιακή μουσική.
Από πολύ μικρή ηλικία βρέθηκε δίπλα στους μεγάλους δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησε επαγγελματικά την πορεία του. Συνεργάστηκε με κορυφαίους συνθέτες και στιχουργούς, όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Χρήστος Λεοντής, ο Μάριος Τόκας, ο Νίκος Μαμαγκάκης, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, αλλά και με σημαντικούς ποιητές, μεταξύ των οποίων ο Γιάννης Ρίτσος, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Μάνος Ελευθερίου και ο Κώστας Βίρβος.
Ιδιαίτερη θέση στη δισκογραφία του κατέχουν οι ερμηνείες του στους «Μετανάστες», στη «Θητεία», στον «Στρατή Θαλασσινό», στον «Θεσσαλικό Κύκλο», στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», αλλά και δεκάδες έργα που ανέδειξαν τη συνέχεια της ελληνικής μουσικής παράδοσης από το δημοτικό τραγούδι έως το σύγχρονο έντεχνο.
Ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε βαθιά συνδεδεμένος με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η μουσική του δεν αποτέλεσε μόνο καλλιτεχνική έκφραση, αλλά και μέσο υπεράσπισης της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της λαϊκής παράδοσης. Η εξορία του στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, αλλά και η μετέπειτα επιστροφή του, σημάδεψαν τη ζωή και το έργο του.
Σημαντικό σταθμό αποτέλεσε και η πολυετής ερευνητική του εργασία «2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική», μέσα από την οποία ανέδειξε τη διαχρονική συνέχεια του ελληνικού μουσικού πολιτισμού, παρουσιάζοντας παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Στην πολύχρονη πορεία του πραγματοποίησε περισσότερες από 2.500 συναυλίες σε περισσότερες από 45 χώρες, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους πρεσβευτές της ελληνικής μουσικής διεθνώς.
Με την απώλειά του, η Ελλάδα αποχαιρετά έναν αυθεντικό ερμηνευτή που δεν υπηρέτησε απλώς το τραγούδι, αλλά συνέβαλε καθοριστικά στη διατήρηση της ιστορικής και πολιτιστικής μας μνήμης.
Η Εφημερίδα Αιγάλεω εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους οικείους και σε όλους όσοι αγάπησαν τον σπουδαίο καλλιτέχνη.
Συλλυπητήριο μήνυμα του Δημάρχου Αιγάλεω για την απώλεια του Λάκη Χαλκιά
Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του σπουδαίου ερμηνευτή Λάκη Χαλκιά, μιας ξεχωριστής μορφής του ελληνικού δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού, που υπηρέτησε με πάθος και αυθεντικότητα τη μουσική μας παράδοση για περισσότερες από έξι δεκαετίες.
Ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε ένας σημαντικός καλλιτέχνης, αλλά και ένας σεμνός, ευγενικός και αγαπητός άνθρωπος, που άφησε το δικό του αποτύπωμα στον ελληνικό πολιτισμό. Με τη μοναδική φωνή και το ήθος του, συνέβαλε στη διατήρηση και τη διάδοση του ελληνικού τραγουδιού, κερδίζοντας την αγάπη και τον σεβασμό όλων.
Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε και η πόλη μας, την οποία τίμησε και υπηρέτησε ως Δημοτικός Σύμβουλος Αιγάλεω την περίοδο 1983-1986, με την παράταξη «Ανάπλαση» του Νίκου Κυριαζόπουλου.
Η παρουσία του στα κοινά της πόλης αποτελεί μέρος της ιστορίας της και της προσφοράς του στην κοινωνία του Αιγάλεω.
Η απώλειά του αφήνει ένα μεγάλο κενό, όμως η καλλιτεχνική του παρακαταθήκη, το έργο και τα τραγούδια του θα συνεχίσουν να μας συντροφεύουν και να συγκινούν.
Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στους οικείους του και σε όλους όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και να συνεργαστούν μαζί του.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΑΙΓΑΛΕΩ“
Η χώρα μας θρηνεί, έναν μεγάλο μουσικό και τραγουδιστή του παραδοσιακού και λαϊκού μας τραγουδιού.
Έναν υπέροχο ,σεμνό άνθρωπο και αγωνιστή, που τιμήθηκε και τίμησε την πόλη μας, ως Δημοτικός Σύμβουλος την περίοδο 1983-1986 με την ΑΝΑΠΛΑΣΗ του Νίκου Κυριαζόπουλου.
Αντίο Λάκη, σε ευχαριστούμε, τα τραγούδια σου θα συντροφεύουν πάντα τις στιγμές μας.
Τα θερμά συλλυπητήρια μας στους οικείους του.
Η Ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης Αιγάλεω
Ως Λαϊκή Συσπείρωση Αιγάλεω εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη για την απώλεια ενός δικού μας ανθρώπου, του αγαπημένου λαϊκού καλλιτέχνη Λάκη Χαλκιά που μέσω του καλλιτεχνικού του έργου συνδέθηκε με τους αγώνες του εργατικού λαϊκού κινήματος της χώρας μας για δεκαετίες.
Ο Λάκης Χαλκιάς που συμπορεύτηκε σταθερά με το ΚΚΕ και μεγάλο μέρος της ζωής του έζησε στο Αιγάλεω, διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Αιγάλεω κατά τη δεκαετία του 1980 με το ψηφοδέλτιο που στηριξε το ΚΚΕ, με επικεφαλής τον αείμνηστο αιγαλιώτη κομμουνιστή Νίκο Κυριαζόπουλο.
Παρακάτω παρατίθεται η ανακοίνωση του Γραφείου τύπου του ΚΚΕ για το θάνατο του Λάκη Χαλκιά:
Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον συναγωνιστή μας Λάκη Χαλκιά, έναν σπουδαίο ερμηνευτή, μουσικό, ερευνητή της ελληνικής μουσικής και πνευματικό άνθρωπο. Έναν ολοκληρωμένο καλλιτέχνη που υπηρέτησε με συνέπεια την ελληνική μουσική παράδοση, την ανέδειξε δημιουργικά και τη συνέδεσε με τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της εποχής. Η διαδρομή του υπήρξε πολύχρονη και πολυδιάστατη.
Από πολύ μικρός μυήθηκε στη δημοτική και λαϊκή μουσική, στην οποία βρίσκεται η βαθιά ρίζα του τόπου του, τα Γιάννενα, και της οικογένειάς του, της ιστορικής μουσικής οικογένειας των Χαλκιάδων. Γρήγορα ακολούθησε τον δρόμο του επαγγελματία μουσικού, ως πολυοργανίστας και ερμηνευτής και στάθηκε επάξια δίπλα σε κορυφαίες μορφές της ελληνικής μουσικής: Τον πατέρα του, τον “τρανό” κλαρινίστα Τάσο Χαλκιά, τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου και την Σωτηρία Μπέλλου.
Στα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, η φωνή του Λάκη Χαλκιά ταυτίστηκε με τους μεγάλους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του λαού μας. Όντας ο ίδιος μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη γνώρισε από πρώτο χέρι τις διώξεις, γεγονός που τον οδήγησε στη φυγή στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1967. Με την επιστροφή του, το 1971, γνώρισε τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Η ορμή της φωνής του συναντήθηκε με τη δύναμη της μουσικής του μεγάλου συνθέτη, σε μια ιστορική στιγμή που η Τέχνη αποτέλεσε τη συλλογική έκφραση αντίστασης και ελπίδας. Έτσι γεννήθηκαν οι αξέχαστες ερμηνείες που ύμνησαν τον εργάτη, τον μετανάστη, τον βιοπαλαιστή της πόλης και του χωριού στους εμβληματικούς δίσκους “Θητεία”, “Μετανάστες” και “Θεσσαλικός Κύκλος”. Ακολούθησαν συνεργασίες με τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες, μουσικούς, ποιητές και στιχουργούς.
Ο Λάκης Χαλκιάς δεν συνόδευσε απλώς με τη φωνή και τη μουσική του τους λαϊκούς αγώνες. Υπήρξε οργανικό κομμάτι τους. Διαδήλωσε τραγουδώντας στις συναυλίες για την ειρήνη, την αλληλεγγύη σε λαούς που δοκιμάζονται, για τα εργατικά δικαιώματα, στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, αλλά και στις μεγάλες πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις του ΚΚΕ. Για περισσότερα από πενήντα χρόνια υπήρξε μία από τις σταθερές φωνές του Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή”, χαρίζοντας με τις ερμηνείες του δημοτικά, λαϊκά και επαναστατικά τραγούδια που συντρόφευσαν γενιές αγωνιστών.
Υπηρέτησε με πάθος την έρευνα, τη διάσωση και τη διάδοση της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Το έργο ζωής του “2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική” αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για την ιστορία του ελληνικού μουσικού πολιτισμού από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Για τον Λάκη Χαλκιά η μουσική παράδοση δεν ήταν ένα μουσειακό έκθεμα, αντίθετα τη θεωρούσε ζωντανό, δυναμικό έργο που ενώνει τις γενιές και τροφοδοτεί τη σύγχρονη δημιουργία. Με την ίδια αφοσίωση στάθηκε δίπλα στη νέα γενιά των καλλιτεχνών, ως δάσκαλος, ερευνητής και συνδικαλιστής, υπερασπιζόμενος τα εργασιακά και πνευματικά δικαιώματά τους.
Η κληρονομιά που παρέλαβε από τον πατέρα του και τη μεγάλη οικογένεια των Χαλκιάδων δεν ήταν μόνο μουσική, ήταν βαθιά κοινωνική και αγωνιστική. Η οικογένεια βίωσε τη φτώχεια και τις κακουχίες, την εκμετάλλευση και την αδικία. Οι Χαλκιάδες εμψύχωναν τους αντάρτες στα βουνά με τα κλέφτικα και τα ηπειρώτικα τραγούδια τους. Με αυτή την κληρονομιά προικίστηκε ο Λάκης Χαλκιάς. Έτσι, η απόφασή του να στρατευτεί με την τέχνη του στο πλευρό του λαού ήταν μια βαθιά συνειδητή επιλογή, ταιριαστή στην κοινωνική καταγωγή του.
Για το ΚΚΕ ο Λάκης Χαλκιάς δεν υπήρξε μόνο ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Υπήρξε ένας πραγματικός συναγωνιστής, ένας σύντροφος. Υπήρξε σταθερός συνοδοιπόρος του Κόμματος από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Στις μεγάλες στιγμές, αλλά και στις δύσκολες περιόδους για το Κόμμα, το διεθνές κομμουνιστικό και το εργατικό κίνημα, συνέβαλε στην προσπάθεια να κρατηθεί ψηλά η σημαία της ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο. Πλούτισε με την τέχνη του, αλλά και τον λόγο του τη δράση του ΚΚΕ. Τίμησε τα ψηφοδέλτια του Κόμματος, στήριξε με τη δημόσια στάση και τις παρεμβάσεις του τον αγώνα του ΚΚΕ και της νέας γενιάς των κομμουνιστών, της ΚΝΕ και έθεσε το κύρος και την τέχνη του στην υπηρεσία του αγώνα της εργατικής τάξης για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Γνήσιος και συνεπής καλλιτέχνης, ολοκληρωμένος δημιουργός και άνθρωπος της πρώτης γραμμής των κοινωνικών αγώνων, παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του ακούραστα ενεργός. Η απώλειά του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην ελληνική μουσική, στον Πολιτισμό και στους αγώνες του λαού μας.
Ο Λάκης Χαλκιάς αφήνει πίσω του μια παρακαταθήκη που εκτείνεται σε περισσότερες από έξι δεκαετίες προσωπικής δημιουργίας και συνεχίζει μια μουσική διαδρομή της οικογένειας των Χαλκιάδων που μετρά περισσότερο από έναν αιώνα. Αφήνει άξιους συνεχιστές, πρώτα απ’ όλα τον αγαπημένο και ταλαντούχο μικρότερο αδερφό του Χρήστο Χαλκιά, αλλά και όλους εκείνους τους νέους μουσικούς που δίδαξε, ενέπνευσε και στήριξε στη μακρόχρονη πορεία του.
Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια. Ταυτόχρονα, αναλαμβάνουμε την ευθύνη να φωτίσουμε το έργο του Λάκη, να φτάσει στις επόμενες γενιές και να αποτελέσει το σταθερό θεμέλιο για τη συνέχεια και τη δημιουργική εξέλιξη της ελληνικής μουσικής παράδοσης.
Θα μείνει στις καρδιές μας, θα μείνει στις καρδιές όλου του λαϊκού κόσμου, που αγάπησε βαθιά και αγαπήθηκε βαθιά, γιατί πίσω από τη στεντόρεια φωνή του βρισκόταν ένας ευαίσθητος, απλός και αυθεντικός άνθρωπος. Τραγούδησε για τον εργάτη, τον εμιγκρέ της “Φάμπρικας” “που …δουλεύει νύχτα μέρα …στη βάρδια δύο δέκα …”, για τον δάσκαλο που “…δασκαλεύει με λόγια …της φωτιάς…”. Ετούτος ο λαός, που ύμνησε με τη φωνή και την τέχνη του, τον αποχαιρετά σήμερα με βαθύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Και του δίνει την υπόσχεση ότι τα τραγούδια του, το έργο και το παράδειγμά του θα παραμείνουν ζωντανά στη μνήμη και τη συνείδηση των επόμενων γενιών
