Στέλιος Βασιλειάδης, εκδότης
Ευ αγωνίζεσθαι!
Προχθές πρακολούθησα ένα τοπικό αγώνα μπάσκετ γυναικών μεταξύ του Α.Ο. Αιγάλεω και του Μ.Ε.Λ.Α.Σ. Σκληρό παιχνίδι!
Φοβερό πάθος και φοβερή προσπάθεια από τις Αιγαλιώτισσες και των δύο ομάδων. Τίμιος αγώνας, ιδρώτας πολύς, τρέξιμο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δίκαιο και το αποτέλεσμα.
Είναι ωραίο να βλέπεις νεαρά άτομα να προσπαθούν να πιάσουν το όνειρό τους, όποιο και αν είναι αυτό. Να κρίνονται από την επιμελή προετοιμασία τους, το ταλέντο τους, το τσαγανό και λίγο από την τύχη!
Προϋπόθεση, βέβαια, είναι να υπάρχουν κανόνες, τίμια διαιτησία και ο αγώνας να γίνεται επί ίσοις όροις. Ένας τέτοιος αγώνας είναι ωφέλιμος είτε κερδίσεις, είτε χάσεις. Αν κερδίσεις παίρνεις την ανταμοιβή των κόπων σου, ενώ αν χάσεις μπορείς να αναλύσεις τα λάθη σου και να μην τα επαναλάβεις.
Και εντάξει, στα αθλήματα – εν πολλοίς- αυτό συμβαίνει, να υπάρχουν δηλ. κανόνες και τίμια διαιτησία.
Τι γίνεται όμως, αν για παράδειγμα απλά θέλεις να ζήσεις, να ερωτευτείς, να μορφωθείς, να αναπτυχθείς και να βελτιωθείς, να προσφέρεις ό,τι μπορείς να προσφέρεις στους άλλους, να γράψεις βιβλία, να παίξεις μουσικές, να μαγειρέψεις ένα μοναδικό φαγητό, …αλλά το παιχνίδι είναι στημένο;
Αν για παράδειγμα, γεννήθηκες στη Γάζα, αν σε εντόπισαν τα άγρια θηρία της παρέας του Έπστιν, αν είσαι Λατινοαμερικάνος στις ΗΠΑ του Τραμπ ή αν, τελικά, είσαι 12χρονος Αφγανός σε φουσκωτή βάρκα έξω από τη Χίο; Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις σε ετοιμάζουν για βορά των θηρίων. Των θηρίων που σε μισούν γιατί δεν έχεις τη σωστή θρησκεία, που σε μισούν γιατί είσαι παιδί και έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου, που σε μισούν γιατί είσαι φτωχός, που σε μισούν γιατί είσαι σκουρόχρωμος.
Χαρακτηριστικό της εγκεφαλικής παράλυσης, που έχει υποστεί η κοινωνία, είναι η υποδοχή μετά βαΐων και κλάδων κάθε αλλοδαπού που έχει 200.000€ να πάρει Golden Visa, αλλά μισεί και πολτοποιεί με τις προπέλες κάθε συντοπίτη τού παραπάνω αλλοδαπού, που δεν έχει τα 200.000€ και έρχεται με φουσκωτή βαρκούλα. Δεν ενοχλεί η θρησκεία του, δεν ενοχλεί το φυσικό σολάριουμ στο πρόσωπό τους, ενοχλεί η οικονομική τους κατάσταση!
Δεν υπάρχει πιο εξοργιστική κατάσταση από την “πουλημένη” διαιτησία! Εκεί που οι προσπάθειές σου είναι μάταιες, όσο ταλέντο κι αν διαθέτεις. Όση καλή προετοιμασία και αν έχεις κάνει και όσο καλών προθέσεων και αν είσαι.
Όλος ο κόσμος έχει γίνει “παράγκα”! Στημένα παιχνίδια παντού, προσπαθούν να ευνοήσουν ένα τμήμα του πληθυσμού, αδιαφορώντας για τους άλλους. Η δίκαιη μεταχείριση, απουσιάζει και η οργή μεγαλώνει γιατί το παιχνίδι είναι στημένο πάλι και πάλι.
Και αν αναρωτιέστε αν θα πρέπει να παραιτηθούμε της όποιας προσπάθειας, η απάντηση είναι σαφής:
Για δίκαιους κανόνες και την εφαρμογή τους. Για αυτό αξίζει να αγωνισθούμε!
