Editorial στο φύλλο 479 της εφημερίδας ΑΙΓΑΛΕΩ
Γράφει ο Στέλιος Βασιλειάδης
Η αξία του συμμετοχικού προϋπολογισμού (αν εφαρμοζόταν στο Αιγάλεω…)
Εδώ και 3 χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη ένα από τα μεγάλα έργα στην πόλη μας, η Αστική Αναζωογόνηση του Εμπορικού Κέντρου. Το έργο, που δημοπρατήθηκε επί διοίκησης Γκίκα, είχε μικρό προϋπολογισμό καθιστώντας άγονη τη διαγωνιστική διαδικασία. Προέβλεπε παρεμβάσεις επί των οδών Μ. Μπότσαρη και Σμύρνης (από Θηβών μέχρι Κηφισσό), Ν. Πλαστήρα και Δημαρχείου (από Ιερά Οδό μέχρι Αγ. Σπυρίδωνα) και τις δύο κεντρικές πλατείες Εσταυρωμένου και Ελ. Βενιζέλου (Μετρό). Η σημερινή διοίκηση πήρε την απόφαση να μειώσει τον προϋπολογισμό περαιτέρω και ως εκ τούτου τα σημεία παρεμβάσεων. Έτσι, το νέο πλάνο προέβλεπε περιορισμένες παρεμβάσεις μόνο στην οδό Μ. Μπότσαρη (από Θηβών μέχρι Στ. Σαράφη), αλλαγή πεζοδρομίων γύρω από τις προαναφερθείσες πλατείες και αλλαγή πλακών στην Πλατεία Εσταυρωμένου.
Η απόφαση κουτσουρέματος του έργου για να αλλάξουμε, εν τέλει, πλάκες που μια χαρά είναι στην Πλατεία Εσταυρωμένου, επιτελεί ένα σκοπό και αφήνει πίσω πολλούς άλλους. Ναι μεν εμφανίζεται μια κάποια κινητοποίηση που οι δημότες έχουν ανάγκη, αλλά η ουσία μένει απέξω. Κανένα Εμπορικό Κέντρο δεν πρόκειται να αναζωογονηθεί με αχρείαστα εργολαβικά σκαψίματα.
Περπατώντας στην οδό Ν. Πλαστήρα, εύκολα παρατηρεί κάποιος την επερχόμενη υποβάθμισή της, όπως έγινε και σε αρκετούς ακόμα εμπορικούς δρόμους στην πόλη μας (π.χ. Δημοκρατίας, Θηβών). Καταστήματα κλείνουν, ενώ η αναρχία της στάθμευσης και του διπλοπαρκαρίσματος είναι πάντα παρούσα.
Οι καταστηματάρχες των οδών Πλαστήρα και Δημαρχείου, δεν μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους πότε είχε γίνει η τελευταία παρέμβαση, είτε αυτή αφορά πεζοδρόμια, δενδροφυτεύσεις ή φωτισμό.
Με δεδομένο ότι έργα εκατομμυρίων γίνονται με το σταγονόμετρο, μελετώνται και υλοποιούνται σε μακρό χρονικό ορίζοντα, θα είχε ενδιαφέρον να ακουστεί η φωνή των κατοίκων, μέσω της διαμόρφωσης ενός συμμετοχικού προϋπολογισμού.
Ποια πιστεύετε ότι θα ήταν η εξέλιξη του έργου αν είχε συγκληθεί ένα τοπικό συμβούλιο για να συναποφασίσουν οι δημότες πού ακριβώς έπρεπε να κατευθυνθούν οι παρεμβάσεις κατά την επαναπροκήρυξη του έργου;
Τι πιστεύετε ότι θα επέλεγαν οι δημότες αν είχαν κληθεί πριν τη μελέτη του έργου να καταθέσουν προτάσεις με δεδομένο τον προϋπολογισμό;
Ίσως μια τέτοια συμμετοχή να ακούγεται εξωπραγματική, όμως δεν είναι!!!
Εύκολα μπορούσε να γίνει με μια απλή ανακοίνωση για υποβολή προτάσεων, την κατηγοριοποίηση των προτάσεων από τη διοίκηση και την οργάνωση μιας ψηφοφορίας για να αναδειχθεί η καλύτερη πρόταση.
Τα αποτελέσματα θα ήταν πολλαπλώς ωφέλιμα! Το έργο θα ανταποκρινόταν στις πραγματικές ανάγκες της περιοχής, οι παρεμβάσεις θα ήταν δίκαιες, οι δημότες θα ήταν συνδιαμορφωτές της πόλης τους και ως εκ τούτου υποστηρικτικοί, με τη συναπόφαση θα ενισχυόταν η κοινωνική συμμετοχή και ο έλεγχος, ενώ θα αποκτούσε βαθύτερο νόημα η λογοδοσία.
Αντ’ αυτού θα διαπιστώνουμε μέρα τη μέρα την εξέλιξη των ωραίων αυτών οδών σε ερειπιώνα, αφού κανένα έργο δεν γίνεται σε αυτές επί πολλά χρόνια, ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει το έργο αυτό μια νέα πνοή για όλους.
Κάποτε πρέπει να πάμε ένα βήμα παραπέρα!
