Γράφει ο Στέλιος Βασιλειάδης (εκδότης)
Γιαταγάνια
Η οθωμανική διοίκηση ήταν δομημένη με στόχο την απρόσκοπτη συλλογή της φορολογίας. Η κοινωνική διαστρωμάτωση περιλάμβανε δύο βασικές κατηγορίες. Τους άρχοντες, Τούρκους που είχαν ειδικά προνόμια και τους ραγιάδες, χριστιανικούς και εβραϊκούς πληθυσμούς, που έπρεπε να δουλεύουν και να αποδίδουν φόρους.
Ενδιαμέσως, και προκειμένου να μη γίνονται εξεγέρσεις, υπήρχε η τάξη των κοτζαμπάσηδων, προερχόμενοι από τους ραγιάδες, οι οποίοι εκτελούσαν τις εντολές της διοίκησης, καθώς ήταν το μάτι και το χέρι της στο λαό. Πολλές αναφορές υπάρχουν για την απαράδεκτη, σκληρή, αντεθνική, κακοποιητική και απολύτως ιδιοτελή συμπεριφορά κάποιων κοτζαμπάσηδων, σε σημείο που να γίνεται προσπάθεια από τους ραγιάδες για αντικατάστασή τους από Τούρκους. Κάθε επαφή με τη διοίκηση περνούσε από τους κοτζαμπάσηδες, οι οποίοι πλούτιζαν εις βάρος των ραγιάδων.
Πέρασαν τα χρόνια, έγινε επανάσταση, άλλαξε η διοίκηση, όμως το οθωμανικό μοντέλο διοίκησης παρέμεινε εν πολλοίς στη χώρα μας.
Καλόπιασμα του «κοτζαμπάση» για να έχεις αυτά που δικαιούσαι, ιδιοτέλεια, θράσος, κακοποίηση, αγένεια και ατιμωρησία από τη μεριά του, αφού είχε την αποδοχή και ίσως την εύνοια του «Σουλτάνου».
Με αφορμή την ασχολίαστη δημοσίευση, στην Εφημερίδα μας, μιας ενυπόγραφης καταγγελίας συνδικαλιστικού οργάνου για το Κέντρο Υγείας Αιγάλεω, διαβάσαμε τα πιο απίθανα σχόλια.
Ότι δεν είναι δεοντολογικό να δημοσιεύουμε τέτοια κείμενα, ότι έχουμε ιδιοτελείς σκοπούς, ότι τα κάνουμε αυτά για να πλήξουμε τον συμπολίτη μας που προεδρεύει – για τον οποίο έγινε η καταγγελία κ.ά. Αξιοσημείωτη και η αναφορά/δημόσια τοποθέτηση του επιστημονικά υπεύθυνου του Κέντρου Υγείας κ. Τσιαχρή, που εν πολλοίς έλεγε να μην πιστεύετε στα μάτια σας διαβάζοντας την επιστολή. Σχεδόν πανομοιότυπη (!!!) με πολύ μικρές αλλαγές και η αναφορά εργαζομένης. Προφανώς και οι δύο έκαναν τις μικρές αλλαγές σε προϋπάρχον (!!!) κείμενο.
Όμως, τα σχόλια των απλών ακολούθων στα κοινωνικά δίκτυα, κάτω από την ανάρτησή μας είναι σαφέστατα:
- «Δεν με δέχτηκαν οι γιατροί, αλλά με δική του παρέμβαση με δέχτηκαν».
- «Οι γιατροί με έστελναν στο νοσοκομείο, αλλά μεσολάβησε και δεν πήγα», κ.ά.
Το συμπέρασμα είναι παραπάνω από πρόδηλο: Δεν εμπιστεύομαι το σύστημα, δεν εμπιστεύομαι την κρίση των γιατρών. Αυτό που θέλω είναι ένα σύστημα διευκόλυνσης, προκειμένου να έχω αυτό που δικαιούμαι, φροντίδα υγείας.
Το φαινόμενο αυτό είναι οριζόντιο σε όλη τη δημόσια διοίκηση! Για παράδειγμα, έχεις πρόβλημα με το δέντρο στο πεζοδρόμιο και τηλεφωνείς στον δήμαρχο που τον γνωρίζεις και όχι στην υπηρεσία, που δεν την υπολήπτεσαι. Μπαίνεις στο νοσοκομείο και αναζητάς πολιτικό σύνδεσμο με τον διοικητή ή τον διευθυντή της κλινικής, για να έχεις τις υπηρεσίες που δικαιούσαι. Πάει ο γιος σου στρατιώτης και τηλεφωνείς στον ξάδελφο από το χωριό που έχει μπατζανάκη στρατιωτικό, προκειμένου να επωφεληθεί ο γιος σου, αφού θεωρείς ότι το σύστημα μεταθέσεων είναι διάτρητο, άδικο και ανυπόληπτο.
Από την άλλη όμως, πας στην Ευρώπη και θαυμάζεις την οργάνωση και τις υπηρεσίες τους! Πέφτουν στην αντίληψή σου μέθοδοι διοίκησης από το Αφγανιστάν και άλλες ασιατικές ή αφρικανικές χώρες, τους χαρακτηρίζεις υπανάπτυκτους.
