ΦΥΛΛΟ 478 ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΑΙΓΑΛΕΩ
Το πήρες; Μοίρα του έγινες..
Τα λέμε για πολλούς τομείς, ισχύει και στις υιοθεσίες αδέσποτων. Μπαίνεις στα social media και να ’σου δυο ματάκια τεράστια να σε κοιτάνε παρακλητικά και λες «Τι πλάσμα είσαι συ μωρέ; Αχ, δεν κρατιέμαι, το θέλω!»Το θες όντως ή στο ζητάει το παιδί σου επίμονα ή λυπήθηκες και θες να βοηθήσεις ή ερωτεύτηκες τα ματάκια του και θα ταιριάξει με το προφίλ σου; Δεν ισχύει ο έρωτας με την πρώτη ματιά εδώ, σε κατέβαλε η παρόρμηση, ο ενθουσιασμός, η συγκίνηση για το πώς διασώθηκε, η στιγμιαία ενσυναίσθηση για το ποιο θα είναι το μέλλον αυτού του πλάσματος. Έχεις πολλά να σκεφτείς..
Θα αναλάβεις ευθύνη ζωής αν υιοθετήσεις, δεν είναι έπιπλο που μόλις το βαρεθείς έχεις ‘κάρτα’ αλλαγής. Η εμφάνιση που σε ξετρέλανε στη φωτογραφία δεν είναι το παν για να αποφασίσεις ούτε το πόσα πέρασε μέχρι να το αναλάβει ένα προσωρινό καταφύγιο. Η απόφαση αφορά χρόνια, όχι μία στιγμή. Η παρόρμηση λέει «το θέλω τώρα». Η ευθύνη ρωτάει «μπορώ να το φροντίσω σωστά για τα επόμενα χρόνια;»
Οι προσωρινοί χώροι φιλοξενίας στηρίζονται καθημερινά από ιδιώτες εθελοντές. Δεν είναι κλινικές, ξενοδοχεία ή επαγγελματικά pet shop. Εκεί φιλοξενούνται ζώα που σώθηκαν από το δρόμο και είναι πολλά σε αριθμό. Κάποια μπορεί να μην είναι κατάλληλα εμφανισιακά για επαγγελματικό κλιπάκι, υπέρλαμπρα και τα περισσότερα δεν είναι απόλυτα ελεγμένα για όλα, δεν έχουν όλες τις εξετάσεις για κάθε πιθανή νόσο. Θα είναι αποπαρασιτωμένα και στειρωμένα αν είναι στην κατάλληλη ηλικία.
Δεν είναι «ζώα βιτρίνας». Έχουν όμως ήδη δεχτεί αγάπη και φροντίδα με πολύ κόπο από ανθρώπους που παλεύουν με λίγα μέσα. Το ζώο που έρχεται από προσωρινή φιλοξενία έχει ήδη κάνει το πρώτο βήμα: σώθηκε. Η καλή ζωή του όμως δεν πρέπει να τελειώνει εκεί. Ο νέος κηδεμόνας συνεχίζει τη φροντίδα, το βοηθά να λάμψει, να ηρεμήσει, να νιώσει ασφάλεια. Με σωστή τροφή, κτηνίατρο, καθαρό περιβάλλον, παιχνίδι, χρόνο και αγάπη, το ζώο μεταμορφώνεται. Η υιοθεσία δεν είναι παραλαβή ‘έτοιμου προϊόντος’. Ο κηδεμόνας θα το κάνει να ‘ανθίσει’ ως πλάσμα λατρεμένο στο σπιτικό του κι εκείνο θα τού το ανταποδίδει καθημερινά με μια αγάπη που δεν έχει βιώσει ποτέ.
Η υιοθεσία είναι σχέση, όχι αγορά. Μια φωτογραφία δε λέει όλη την αλήθεια. Η εμφάνιση δεν είναι χαρακτήρας. Ένα λιγότερο εντυπωσιακό ζώο που δεν κερδίζει αμέσως το βλέμμα μπορεί να κλέψει την καρδιά με τη συμπεριφορά του. Είναι σημαντικό να τα γνωρίζουμε από κοντά μόλις μπορέσουμε. Να παρατηρήσουμε ποιο πλησιάζει, ποιο φοβάται, ποιο μάς διαλέγει. Το ένστικτο του ζώου συχνά δείχνει πολλά. Ένα βλέμμα, ένα πλησίασμα, ένα τρίψιμο μπορούν να πουν περισσότερα από ό,τι είδες στη φωτογραφία. Δεν επιλέγει μόνο ο άνθρωπος. Το ζώο δείχνει με τον τρόπο του αν νιώθει ασφάλεια. Η χημεία μετράει. Η επιλογή πρέπει να βασίζεται και στη συμπεριφορά, όχι μόνο στη φωτογένεια. Μια βόλτα είναι. Κάντε την!
«Να την κάνω λες αλλά όλες αυτές οι ανακρίσεις των εθελοντών είναι … ενοχλητικές το λιγότερο. Ποιοι νομίζουν ότι είναι; Κι εγώ τι είμαι; Κανένας αλήτης;; Ένα καλό είπα να κάνω..» Όταν οι εθελοντές ρωτούν για χώρο, ασφάλεια, άλλα ζώα, χρόνο και εμπειρία, δεν το κάνουν από καχυποψία. Το κάνουν γιατί έχουν δει ζώα να χάνονται, να επιστρέφονται, να ταλαιπωρούνται. Η σωστή ενημέρωση προστατεύει και το ζώο και τον άνθρωπο. Δεν ψάχνουν τέλειους κηδεμόνες, ψάχνουν συνειδητούς και υπεύθυνους ανθρώπους. Οι ερωτήσεις πριν από την υιοθεσία δεν είναι εμπόδιο ούτε πρόθεση να προσβάλλουν τον ενδιαφερόμενο. Είναι ‘δίχτυ ασφαλείας’ για ψυχές που φροντίζουν με αυταπάρνηση.
Πολλές φορές, ο κηδεμόνας αλλάζει μετά: «Το πήρα και μετά έκανε ζημιές», «Το πήρα και μετά κρυβόταν», «Το πήρα και μετά δεν ήταν τόσο χαδιάρικο», «Το πήρα και μετά δεν ταίριαξε με το άλλο ζώο», «Το πήρα και μετά το παιδί το βαρέθηκε», «Το πήρα και μετά δεν έχω χρόνο», «Το πήρα και μετά αυτό αρρώστησε πολύ, δεν ξέρω από αυτά, γιατί δεν μού το είχατε πει;» Το μετά είναι συνήθως εκείνο που έπρεπε να έχει σκεφτεί κανείς πριν. Η επιστροφή δεν είναι απλή αλλαγή γνώμης. Το ζώο δεν καταλαβαίνει τη δοκιμή. Έχει ήδη αλλάξει χώρο, μυρωδιές, ανθρώπους, ρουτίνα. Με την επιστροφή ξαναχάνει τη σταθερότητα. Μπορεί να γίνει πιο φοβικό, πιο δύσπιστο, πιο κλειστό. Για τον άνθρωπο μπορεί να είναι «δε μού βγήκε». Για το ζώο είναι ένας κόσμος που γκρεμίζεται δεύτερη φορά.
Να γιατί όλες αυτές οι επίμονες ερωτήσεις των εθελοντών και η λεπτομερής ενημέρωση: Η γάτα θέλει χρόνο προσαρμογής, μπορεί να κρυφτεί στην αρχή, να κάνει ζημιές, να μη ζητάει χάδια αμέσως. Απαιτούνται και έξοδα, χρειάζεται κτηνιατρική παρακολούθηση, ήταν αδέσποτο πριν το υιοθετήσεις, ίσως εμφανίσει κάποιο λοιμώδες. Χρειάζεται ένα ασφαλές σπίτι, τα παράθυρα, τα μπαλκόνια και οι πόρτες πρέπει να προστατευτούν. Πρέπει να τα ξέρεις όλα, να πάρεις το χρόνο σου, να τα σκεφτείς και να αποφασίσεις αν μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη μιας νέας ζωής στο σπίτι σου.
Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν πρέπει να αναλαμβάνουν ζώα. Υπάρχουν περιπτώσεις συλλεκτών που παίρνουν περισσότερα ζώα από όσα μπορούν να φροντίσουν, σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει και βεβαρημένο παρελθόν σε σχέση με ζώα. Αυτές οι πληροφορίες δεν είναι πάντα γνωστές σε νεότερους εθελοντές ή ανεξάρτητους φιλόζωους που ενδέχεται να μην ξέρουν πρόσωπα και ιστορικά. Δεν υπάρχει “σχολή εθελοντών” ούτε κοινό εγχειρίδιο, οργανωμένη βιβλιογραφία. Θα ήταν σωτήριος ένας κρατικός μηχανισμός ενημέρωσης στον οποίο να έχουν πρόσβαση επίσημα Φιλοζωικά σωματεία που θα συμβουλεύουν αναλόγως όλους τους φιλόζωους πριν μια υιοθεσία. Ένα μητρώο ακατάλληλων ατόμων με αποδεδειγμένα βεβαρημένο ιστορικό θα μπορούσε να προστατεύσει ζώα και εθελοντές. Η πληροφορία πρέπει να φτάνει στους ανθρώπους που κάνουν υιοθεσίες, όχι να γίνεται όπλο κατηγορίας μετά από τραγικά συμβάντα. Οι εθελοντές δεν είναι μάντεις ούτε ιδιωτικοί ερευνητές. Αν μια κρίσιμη πληροφορία υπάρχει αλλά δεν κυκλοφορεί με υπεύθυνο και ασφαλή τρόπο, τότε η άγνοια γίνεται κίνδυνος για τα ζώα.
Η σωστή υιοθεσία δε γίνεται από τέλειους ανθρώπους που τα ξέρουν όλα, αλλά από ανθρώπους που ρωτούν, που δέχονται οδηγίες, που έχουν υπομονή, που δεν εγκαταλείπουν στην πρώτη δυσκολία, που βλέπουν το ζώο ως μέλος της οικογένειάς τους, όχι ως ευχάριστη προσθήκη. Πριν πεις «το θέλω», σκέψου καλά, αποφάσισε και πες «μπορώ». Γιατί από τη στιγμή που θα μπει στη ζωή σου, δεν πήρες απλώς ένα ζώο. Έγινες ο άνθρωπός του.
